1 КУПЛЕТ:

Вось на лузе каBmсцы размахаліся вострымі кЕmосамі,

Што ім Божая F#кветка – ім скончыць бы працу сваюBm.

Я на літасьць ТваEmю спадзяюся, Збавіцель мой, ГBmоспадзе,

На літасьць, на F#літасьць, адну толькі літасьць ТваюBm.

2 КУПЛЕТ:

Толькі вера ў ЦяBmбе – вось мая па жыцьці спадарЕmожніца,

Вера ў тое, што F#Ты Сам вядзеш мяне моцнай рукBmой.

І я ведаю, ЕmБожа, Ты будзеш маім АбарBmонцаю

І, як камень раF#туючы, станеш прад вострай касBmой.

3 КУПЛЕТ:

Бо іначай наBmвошта паіў мяне раньнімі рЕmосамі,

І навошта зьяF#віў мне любоў Ты і ласку СваюBm,

І навошта наЕmпоўніў мяне хваласьпевамі, ГBmоспадзе?

Дык няўжо, каб жывF#ёле падкінуць мяне, як травBmу?

4 КУПЛЕТ:

Вось на лузе касBmцы адмахаліся вострымі кЕmосамі,

Завяршылі касьF#бу, ну, а я некрануты стаюBm.

Як у даўнія Еmдні, напаўняюся раньнімі рBmосамі,

І ўслаўляю ЦяF#бе за любоў і за ласку ТваюBm!