1 КУПЛЕТ:

EmКалі глядAmзіш у вышынGю,

Там зCоркі мігцGяць, маўкліFва сьвецяць Emна зямAmлю.

EmСуціш імкAmлівых думак Gбег,

І Cгэты абGшар расFкажа праўду Emпра цяAmбе.

Калісьці Бог стварыў наш сьвет,

Нябёсы Свае на гэтую зямлю спусьціў.

Ласкавы позірк, шчырасьць слоў

Краналі цябе. Заўсёды быў ты з Ім, любіў;

1 ПРЫСЬПЕЎ:

H7А Ён казаў: «EmБудзь са AmМной, з табой я H7буду вечна.

EmКожны дAmзень чакаю H7Я сустрэчы.

EmБо люAmбоў Мая таH7бе належыць.

EmЗноў і зAmноў кажу, што H7ты – Мой лепшы.»

2 КУПЛЕТ:

Што раптам здарылася тут?

Чаму ўсе маўчаць, калі усё вакол крычыць?

Крыжуюць веру – Божы дар,

Марнуюць жыцьцё, якое даў Сьвяты Ўладар.

2 ПРЫСЬПЕЎ:

Ня чуюць: «Будзь са Мной, з табой я буду вечна.

Кожны дзень чакаю Я сустрэчы.

Бо любоў Мая табе належыць.

Зноў і зноў кажу, што ты – Мой лепшы.»

3 КУПЛЕТ:

Калі сьціскае сэрца боль,

Няма сіл ісьці і верыць у любоў, каб жыць,

Я ўспамінаю, як Ты йшоў

Маўкліва на крыж, каб сёньня мелі моц любіць.

3 ПРЫСЬПЕЎ:

І я кажу: «Будзь са мной, з Табой я буду вечна.

Кожны дзень чакаю я сустрэчы.

Бо любоў мая Табе належыць.

Зноў і зноў кажу, што Ты – мой лепшы.»